Technika coachingu polega na odkrywaniu mocnych stron menedżerów, pomaga omijać osobiste bariery i ograniczenia, ułatwia efektywne funkcjonowanie w zespole. Coaching, choć często mylony z doradztwem, nie oferuje gotowych rad czy rozwiązań. Wychodzi z założenia, że klient posiada potencjał do rozwiązania danego problemu, a coach pomaga mu jedynie ten potencjał wyzwolić.

Proces coachingowy dotyczy zwykle trzech obszarów:

• Służy rozwojowi kompetencji, ale także motywacji menedżerów zajmujących się nowymi dla siebie zadaniami lub podejmujących się nowych, strategicznych dla firmy wyzwań.
• Ma znaczenie dla zmiany dotychczasowych postaw lub nastawień przeszkadzających w opracowywaniu nowych rozwiązań. Sprzyja także odkrywaniu mało użytecznych i nieefektywnych strategii działań. Wynikiem procesu powinna być jasna wizja celów oraz umiejętność doboru optymalnych metod ich osiągnięcia.
• Dąży do maksymalnego wykorzystania potencjału osobistego, dzięki wspieraniu posiadanych już możliwości.

Coaching zewnętrzny

W przypadku menedżerów wyższego i najwyższego szczebla najczęściej stosowany jest coaching zewnętrzny. Współpraca z konsultantem z zewnątrz, posiadającym odpowiednie umiejętności i wiedzę, zwiększa szanse na zachowanie obiektywizmu w stosunku do uczącego się. Wiąże się to z brakiem emocjonalnego zaangażowania w relacje panujące w firmie, a także działań polegających na budowaniu tam własnej pozycji.
Niezależny ekspert, posiadający wszechstronne umiejętności i doświadczenia, zwiększa szanse na ogarnięcie całości organizacji oraz tych aspektów firmy, które są związane z pracą danego menedżera. Coaching zewnętrzny pozwala także na dokonanie bezstronnej oceny potencjału menedżera z punktu widzenia osoby z zewnątrz. Doświadczonemu coachowi, ponadto, łatwiej jest udzielać wsparcia i doradzać przy alternatywnych rozwiązaniach dzięki kontaktom z wieloma organizacjami z różnych branż. Coaching zewnętrzny polecany jest menedżerom, którzy wcześniej z coachingiem nie mieli nic wspólnego.

Coaching wewnętrzny

Menedżer sam może wcielić się w rolę coacha. Wymaga to jednak bardzo dobrych umiejętności interpersonalnych. Często jest to jednak pomijane i do roli coacha angażuje się specjalistów, ekspertów w określonej dziedzinie z długim stażem w firmie, ale nie posiadających wysokich umiejętności interpersonalnych.
Podstawową metodą używaną przez coacha - menedżera jest rozmowa. W jej trakcie pracownik pierwszy dokonuje zarówno analizy problemu, jak i przedstawia sposoby jego rozwiązania. To kluczowa zasada. Dzięki temu, przy wsparciu menedżera uczy się samodzielnej analizy swoich działań i szuka rozwiązań.
Podejście coachingowe oparte na wspólnym rozwiązywaniu problemów zwiększa zaangażowanie pracownika, a co za tym idzie także jego motywację. Rolą menedżera jest przygotowanie podwładnym warunków do pracy oraz wspieranie ich działań. Taki model zarządzania w firmie umożliwia kreowanie kultury organizacyjnej i budowę organizacji uczącej się.
Dzięki wspólnemu rozwiązywaniu problemów przekazywane są informacje zwrotne, pracownicy widzą wspólne cele, a funkcjonowanie firmy oparte jest na większym porozumieniu i zrozumieniu. Przełożony postrzegany jest, jako sojusznik oferujący wsparcie. Podstawami współpracy menedżera – coacha z podwładnymi są bezpieczeństwo i zaufanie.
Ukierunkowany i zaplanowany rozwój pracownika umożliwia bieżącą ocenę jego możliwości, a także wyznaczanie obszaru dalszego rozwoju.