Stosunkowo łatwa, na wysokim poziomie ogólności, możliwość identyfikacji treści zjawisk, wyrażanych przez terminy „kierowanie” i „zarządzanie” prowadzi niekiedy do błędnych wniosków. Może się bowiem wydawać, że skoro tak łatwo ustalić opisywane przez te pojęcia procesy, zjawiska i zdarzenia, to równie proste jest ich praktykowanie. Rozumując w ten sposób, kierowanie ludźmi to suma prostych czynności: wydawanie poleceń, podejmowanie decyzji, kontrola efektów pracy, egzekwowanie poleceń, korygowanie błędów podwładnych, zachęcanie, a częściej zmuszanie do realizacji ustalonych zadań. Tak elementarne czynności nie wymagają ani specjalnego przygotowania, ani konkretnej wiedzy i umiejętności. Wobec tego każdy losowo wybrany człowiek potrafi zapanować nad grupą ludzi, decydując o ich postępowaniu, zmuszając do wspólnego wysiłku i w ostateczności osiągając zamierzone cele. Taki sposób myślenia prowadzi do wniosku, że opanowanie prawideł kierowania czy zarządzania nie wymaga żadnego przygotowania, żadnego uprzedniego wysiłku edukacyjnego, wystarczy jedynie chęć i dobra wola kandydata na menedżera, a efekty przyjdą same. Przez wiele lat takie właśnie poglądy dominowały. Zarządzania uczono się metodą prób i błędów na stanowisku pracy, w trakcie wykonywania funkcji kierowniczych.

W dzisiejszym społeczeństwie od osób wykonujących swój zawód wymaga się profesjonalizmu. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z lekarzem, prawnikiem, nauczycielem, handlowcem czy taksówkarzem, oczekujemy biegłego wykonywania przypisanych do danej roli czynności, znajomości odpowiednich faktów, informacji, zasad i procedur postępowania; wykorzystania posiadanej wiedzy w praktyce, gdy trzeba rozwiązać problem, usunąć przeszkody, zastosować najlepsze metody.

Amatorzy polegający jedynie na intuicji i wewnętrznej motywacji, osoby ledwie przyuczone i wykonujące swoje obowiązki ze zmiennym szczęściem, częściej źle niż dobrze, pracownicy bez kwalifikacji zawodowych potwierdzonych dyplomami i doświadczenia popartego sukcesami, czyli ludzie nieprzygotowani w stopniu dostatecznym do wykonywania zawodu, są obecnie anachronizmem. Rosnące wymagania odbiorców towarów i usług, olbrzymia konkurencja, szybki postęp niemal w każdej dziedzinie życia implikują wysokie standardy wykonywanej pracy, niezależnie od odgrywanej roli, pełnionej funkcji oraz wykonywanych zadań. Jakość, szybkość, elastyczność, adaptacyjność, kreatywność są podstawowymi kryteriami oceny każdego pracownika. Są one potwierdzeniem oczekiwanych kompetencji i dają gwarancję zysków, niskich kosztów, dobrej reputacji i satysfakcji klientów. Żadna firma nie może sobie pozwolić na zatrudnienie w swoim zespole pracowników „niewiedzy”: przypadkowych, niedouczonych, nieudolnych, niechętnych do poprawy i uzupełnienia wiadomości i umiejętności.

Określenie „dobry kierownik” oznacza zdolność swobodnego posługiwania się na co dzień wieloma różnymi metodami, modelami i procedurami z zakresu strategii, finansów, marketingu, logistyki czy kadr. Konkurencja rynkowa sprawia, że współczesny menedżer musi nieustannie testować nowe koncepcje np. totalnej jakości, przebudowy przedsiębiorstwa z funkcji na procesy, kreowania kluczowych kompetencji, zarządzania wiedzą, organizacyjnych procesów uczenia się itd. – wszystko po to, aby przedsiębiorstwo było lepsze i sprawniejsze od innych. Dla utrzymania i rozwoju przedsiębiorstwa ważne jest, aby współczesny menedżer miał wiedzę o różnych nowych i najnowszych koncepcjach zarządzania, ale także by potrafił wybrać z nich te które są możliwe do zastosowania w praktyce, uwzględniając specyfikę danej firmy.

Tę wiedzę znajdziesz w książce „Zarządzanie. Kanony i trendy” Mieczysława Morawskiego, Jerzego Niemczyka, Kazimierza Perechudy, Ewy Stańczyk-Hugiet (Wydawnictwo C.H. Beck, 2010). Książka jest dostępna w cenie ze zniżką w e-księgarni www.ksiegarnia.beck.pl.