Tech Race Summit organizowany przez SOFTSWISS ogłosił pierwszego keynote speakera premierowej edycji wydarzenia, które odbędzie się 10 września 2026 roku w Warszawie. Do grona prelegentów dołącza Andrey Doronichev – były menedżer Google i założyciel startupu Optic.
Pozytywne, partnerskie relacje z przełożonym oraz wzajemne zaufanie to elementy mające ogromny wpływ na dobrostan i satysfakcję pracowników. Wiele badań Hays Poland pokazuje, że to właśnie menedżer stanowi jeden z kluczowych elementów, które profesjonaliści biorą pod uwagę przy zmianie pracy. Tymczasem najnowsze dane wskazują, że duża część specjalistów nie tylko nie darzy sympatią swoich szefów, ale też ma wątpliwości wobec ich kompetencji przywódczych.
Menedżerowie czują się odpowiedzialni za wyniki i samopoczucie członków swoich zespołów, a obserwowanie jak się rozwijają stanowi dla nich źródło satysfakcji. Jednocześnie mierzą się jednak z dużą presją oraz koniecznością osiągania określonych rezultatów, przy często ograniczonych zasobach lub wpływie na podejmowane decyzje.
Aż 62% spośród 10 tys. respondentów przebadanych w ramach globalnego badania Hays „Tech Talent Explorer” zidentyfikowało rozwój sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego jako czynnik, który będzie miał największy wpływ na branżę IT. Podatność na inteligentną automatyzację różni się jednak w zależności od obszaru specjalizacyjnego i kraju. Eksperci rynku pracy argumentują ponadto, że AI nie zastępuje pracowników IT, lecz wymusza na nich rozwój nowych kompetencji.
Fot. Shutterstock
Ocenie podlegały następujące cechy programów:
Kryteria oceny
Przy ocenie poszczególnych cech brano pod uwagę m.in. następujące kryteria:
1. Dojrzałość instytucjonalna programu: posiadane przez program i szkołę akredytacje, osiągnięcia w rankingach, rangę dyplomu, ciągłość programu, rangę partnera zagranicznego, instytucje współpracujące przy organizacji i prowadzeniu programu;
2. Umiędzynarodowienie programu: strukturę słuchaczy, partnerów programu, nadzór jakościowy, strukturę wykładowców, język wykładowy, sposób konstruowania programów, posiadane certyfikaty, rodzaj wydawanego dyplomu;
3. Stawiane kandydatom wymagania rekrutacyjne i procedury rekrutacyjne: rodzaj dyplomu, rozmowÄ kwalifikacyjną, staż pracy, testy, egzaminy i inne;
4. Efekty procesu rekrutacji: strukturę słuchaczy programu, selektywność, średni staż zawodowy słuchaczy, udział pracodawców i środków pomocowych w finansowaniu programu;
5. Program kształcenia: język programu, warunki zaliczenia programu, pracę dyplomową, egzamin końcowy, profil programu, wymiar godzinowy treści kształcenia, strukturę programu;
6. Sposób realizacji programu kształcenia: metody prowadzenia zajęć, warunki ułatwiające studiowanie, wykładowców, kontrolę jakości programu, rozwój programu, stosowane procedury oceny szkoły i programu, relacje programu i instytucji prowadzącej program, doświadczenie dydaktyczne i menedżerskie dyrektora programu;
7. Awans zawodowy absolwentów: stanowiska zajmowane przez absolwentów programu, wzrost zarobków absolwentów związany z ukończeniem programu;
8. Budowanie wspólnoty absolwentów: kontakt absolwentów z programem, stowarzyszenie absolwentów programu, ogólnopolskie stowarzyszenia absolwentów MBA, sieć kontaktów absolwentów programu;
9. Udział absolwentów w procesie oceny: liczbę absolwentów, którzy odpowiedzieli na pytania ankiety, miejsce zatrudnienia wskazanych przez program absolwentów;
10. Udział pracodawców w procesie oceny: liczbę pracodawców, którzy odpowiedzieli na pytania ankiety, pozycję i znaczenie firm wskazanych przez program.
Klasy ratingowe
Przyznane programom oceny punktowe pozwoliły na ich przyporządkowanie do klas ratingowych.
1. klasy mistrzowskiej (program musiał uzyskać nie mniej niż 87,5% punktów),
2. klasy profesjonalnej (program musiał uzyskać nie mniej niż 75% punktów),
3. klasy standardowej (program musiał uzyskać nie mniej niż 62,5% punktów),
4. klasy aspirującej (program musiał uzyskać nie mniej niż 50% punktów).
Do procedury ratingu w 2008 roku przystąpiło 35 programów. Do klas ratingowych zakwalifikowano 34. 16 programów MBA pozostało poza klasami ratingowymi (jeden się nie zakwalifikował, 15 nie przystąpiło do procedury oceny).
