Z pewnością delegowanie należy rozpatrywac jako narzędzie motywacyjne , choć- jak sama Pani zaznaczyła- niekoniecznie dotyczy to najprostszych zadań. Delegowanie, z punktu widzenia pracownika, odnosi się do różnych potrzeb: rozwoju, sprawstwa, poczucia wpywu, dawania i wielu innych. Dlatego trduno jest rozpatrywać j delegowanie jako odpowiedź (lub jej brak) w kontekście jednej potrzeby. Z doświadczenia własnego i Klientów pamiętam sytuacje, gdy podwładny, na którego przełożony delegował część zadań, odczuwał satysfakcję i mobilizację odczytując tę sytuację jako przejaw zaufania i wyróżnienia go spośród innych osób. Często taka sytuacja jest odbierana jako szansa i jako możliwość "wykazania się".
Nie zawsze delegowanie jest motywujące, ale nie istnieje w relacji przełożony-podwładny motywowanie bez delegowania - to zawsze warunek rozwoju, przełamywania swoich ograniczeń i "sięgania wyżej".

W swoim pytaniu poruszył Pan co najmniej dwie kwestie. Pierwsze pytanie dotyczy okazywania zaufania przez przełożonego w stosunku do podwładnych (także menedżerów), zwłaszcza w mometach, gdy zaufanie takie wiąże sie z podwyższonym ryzykiem (np. kryzys). Sprawa wydaje się z pozoru prosta. Ale, abstrahując od wzajemnych relacji przełożonego z podwładnymi i związanego z tym zaufania, pozostaje kwestia możliwości i swobody "szefów". Czasem po prostu wiedzą więcej, a ich decyzje tylko z pozoru mogą wydawać się innym niezrozumiałe. Dzieje się tak wtedy. gdy np. strategia firmy nie jest powszechnie znana i rozumiana. Czasem jest to świadomy wybór i decyzja kadry zarządzającej, częściej niestety jest to wynik ich niepewności, niewiedzy, czy "pośpiechu". I tak doszliśmy do drugiego członu Pana zapytania: o komunikowanie w zmianie. Moje doświadczenia i głębokie przekonania mówią mi jedno: co nie jest tajne powinno być jawne. Są sytuacje, gdy nie możemy ujawniać swoich intencji czy motywów, ale to naprawdę tylko się zdarza, i to bardzo rzadko. Jeśli wtajemniczamy w swoje zamierzenia więcej niż klika osób (pesymiści twierdzą, że nawet jedną), przestaje to być tajemnicą. Lepiej więc aktywnie poinformować formalnie, niż pozwolić, by ludzie zostali nieformalnie poinformowani, czyli, mówiąc wprost, by zadziałała plotka.
Przez ponad 20 lat i ok. kilkuset projektów, jakie prowadziłam lub jakie znam i o których słyszałam, tylko raz brałam udział w projekcie niejawnym, a nigdy w tajnym. Dlatego nie zakładam, że takich nie ma, ale uważam, że najczęściej nie ma potrzeby i uzasadnienia, by nie komunikować ludziom faktycznej przyczyny, zakresu i konsekwencji zmiany. Świadomosć procowników znacząco częściej jest naszym sprzymierzeńcem niż zagrożeniem.
Nie znam specyfiki Pana branży i firmy, dlatego trudno mi przyjąć zdecydowane stanowsko, ale moje doświadczenia mówią mi: zaufaj pracownikom!