Roszczenia, jakich może dochodzić nabywca towarów, można podzielić na dwie zasadnicze grupy. Roszczenia z tytułu gwarancji – na podstawie dokumentu gwarancyjnego wystawionego przez producenta art. 577 kc i następne oraz z tytułu rękojmi – odpowiedzialności sprzedawcy za wady fizyczne i prawne sprzedanej rzeczy art. 556 kc następne
Odpowiedzialność z tytułu rękojmi może wynikać z wad fizycznych bądź prawnych sprzedanej rzeczy. O wadach fizycznych można mówić w przypadku, gdy w wyniku posiadania lub nieposiadania jakiejś cechy, rzecz sprzedana ma obniżoną przydatność do użycia lub powoduje to zmniejszenie wartości tej rzeczy.
W przedstawionym stanie faktycznym nie możemy mówić o wadach fizycznych zakupionych płytek ceramicznych, ponieważ nasiąkanie wodą i przebarwienia, wg opinii producenta, wynika z użycia nieodpowiednich fug w procesie układania produktu na ścianie. Wyprowadzić można zatem wniosek, że niepożądany efekt w postaci uszkodzenia płytek wynika nie z wady tkwiącej w produkcie, a z błędu w procesie układania ich na ścianie. Wykonawca robót remontowych – nabywca płytek, twierdzi, że to sprzedawca obowiązany jest do udzielenia informacji o sposobie użycia oferowanego produktu. Nie sposób się jednak zgodzić z tym twierdzeniem, ponieważ sprzedawca jest rzeczywiście zobowiązany do udzielenia informacji wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania z towaru konsumpcyjnego zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, jednak regulacja ta odnosi się do relacji między profesjonalnym sprzedawcą a konsumentem. W myśl Kodeksu cywilnego, konsument to osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z podmiotami o charakterze profesjonalnym po obydwu stronach, w związku z powyższym Ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej nie znajdzie w tym przypadku zastosowania, a co za tym idzie, nie należy doszukiwać się szczególnego obowiązku udzielania informacji po stronie sprzedawcy.
Kolejnym aspektem jest to, że firma remontowo-budowlana, jako podmiot trudniący się zarobkowo wykonywaniem prac o charakterze remontowym i budowlanym, powinna posiadać informacje na temat rodzaju materiałów takich jak fugi, które powinny zostać użyte, szczególnie, że są to informacje ogólnodostępne, choćby w internecie.
Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym nie należy doszukiwać się podstaw odpowiedzialności po stronie sprzedawcy, ponieważ w związku z tym, że nabywcą był podmiot profesjonalny, który nabył towar w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, sprzedawca nie był zobowiązany do udzielania szczególnie wyczerpujących informacji odnośnie materiałów, które powinny być użyte razem z towarem, którego rzekome wady są przedmiotem roszczeń. Sprzedany towar nie posiadał wad fizycznych ani prawnych, za które sprzedawca ponosiłby odpowiedzialność, a wszelkie niepożądane efekty, takie jak nasiąkanie płytek wodą i przebarwienia, wynikły z użycia złych materiałów przy montażu płytek.
Jednak jeżeli pozew przeciwko sprzedawcy został już złożony, to uzasadnionym wydaje się zastosowanie art. 84 kpc stanowiącego o przypozwaniu, czyli o wezwaniu do udziału w postępowaniu podmiotu, w stosunku do którego strona miałaby roszczenie w przypadku niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia sprawy. Stronie pozwanej (sprzedawcy) w takim przypadku przysługiwałoby roszczenie zwrotne (regresowe) w stosunku do producenta tak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dn. 15 styczna 1997 r. sygn. III CKN 29/96, opublikowanym w LexPolonica nr 320437, więc przypozwanie wydaje się być uzasadnione. W tym celu należy wnieść do sądu pismo procesowe, które wskaże przyczynę wezwania oraz stan sprawy.

Do postępowania zgodnie z ustawą prawo zamówień publicznych zobowiązane są wszystkie jednostki wymienione przez ustawodawcę w art. 3 upzp Są to m in. jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, podmioty, z którymi zawarto umowę koncesji na roboty budowlane na podstawie ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. koncesji na roboty budowlane lub usługi , itp.
Jednocześnie należy pamiętać o tym, iż istnieją pewne wyjątki, które sprawiają, że podmioty wymienione w art. 3 upzp nie są zobowiązane do stosowania ustawy prawo zamówień publicznych.
Zamawiający nie będzie musiał stosować ustawy prawo zamówień publicznych wówczas gdy wartość przedmiotu zamówienia nie przekroczy 14 000 euro o czym stanowi art. 4 ust. 8 upzp.
Wyżej wskazany artykuł przewiduje również szereg innych odstępstw, w przypadku których Zamawiający nie będzie musiał stosować reżimu wynikającego z ustawy prawo zamówień publicznych m in. w sytuacji gdy zamówienie dotyczy: umowy z zakresu prawa pracy, zamówień objętych tajemnicą państwową, zamówień których przedmiotem są usługi arbitrażowe lub pojednawcze bądź usługi Narodowego Banku Polskiego, itd.
Generalnie Zamawiający przy badaniu tego czy jest zobowiązany do stosowania ustawy prawo zamówień publicznych powinien wpierw oszacować wartość zamówienia. Jeżeli na podstawie szacunków dojdzie on do wniosku, że wartość zamówienia przekracza sumę 14 000 euro wówczas jest on zobligowany do stosowania ustawy prawo zamówień publicznych.