W 2006 roku Janusz Guy, były prezes Polfy Kutno, zniknął z mediów na dobre. Wieloletnie wakacje? Odcinanie kuponów? Luksusowe życie rentiera? Nic z tych rzeczy. Po prostu - następny etap zawodowego rozwoju.
- Już kilka czy nawet kilkanaście lat temu zaplanowałem sobie, że kiedyś przejdę z korporacji do pracy w trybie zadaniowym - zapewnia ten doświadczony menedżer. - Nie znaczy to, że w dużym firmowym organizmie mi się nie podobało. Wręcz przeciwnie - pracowało się tam naprawdę bardzo dobrze.
Skąd więc taka zmiana? Cóż - jak sam podkreśla - coraz bardziej pociąga go kreowanie wartości przedsiębiorstwa z operacyjnego poziomu ścisłego zarządu lub właścicielskiego, czyli rady nadzorczej. To, czy wówczas ponownie znajdzie się w gronie menedżerów powszechnie rozpoznawalnych, nie jest przesądzone. Wszystko zależy bowiem od planów firmy, dla której obecnie pracuje. O kogo chodzi? Janusz Guy unika odpowiedzi.
- Jestem zobowiązany do poufności - zastrzega. - Zdradzę jedynie, nawet bez podawania branży, że pracuję nad transakcją przejęcia pewnego znaczącego przedsiębiorstwa przez poważnego inwestora.
Wyjaśnijmy od razu, że nie chodzi o Spectrę Holding należącą do Jerzego Staraka. Owszem, Guy po odejściu z giełdowej Polfy pracował dla niego, lecz to już historia.
- Przeszedłem do tej grupy we wrześniu 2006 roku, żeby załatwić konkretne sprawy, związane między innymi z ewentualnymi planami giełdowymi Polpharmy - tłumaczy. - Zamierzałem odejść w końcu ubiegłego roku, a i tak przeciągnąłem to do kwietnia.
Jednak temat rynku publicznego powraca w rozmowie kilkakrotnie. Inwestor, dla którego Janusz Guy teraz pracuje, nie wyklucza, że wprowadzi firmę na jedną z europejskich giełd (projekt nie dotyczy Polski). Wówczas też menedżer sowicie zarobi, więc osobiście jest zainteresowany uczestniczeniem w transakcji.
Tak czy inaczej, na dłuższy odpoczynek nie ma co liczyć. I to nie tylko z powodu pracy zawodowej; oprócz niej bardzo go absorbują córeczki (młodsza w wieku niemowlęcym). Ze względu na nie może teraz zapomnieć o dłuższych wakacjach. Jedyną taką wyprawę, dwutygodniowe wczasy z rodziną na Mauritiusie, Guy wspomina z rozbawieniem:
- Wielogodzinny lot nie był wygodny nawet dla nas, a co dopiero dla innych pasażerów.
Jest jeszcze jedno zadanie, które ten menedżer z amerykańskim paszportem ma do wykonania - wyrobić sobie jego polski odpowiednik.
- Od listopada 2006 roku mam już obywatelstwo polskie - cieszy się. - Ale na razie zdążyłem odebrać tylko dowód osobisty.

Manager Magazin, Numer 6 (29) Czerwiec 2007