W przeciwieństwie do innych byłych prezesów, którzy często prześcigają się w opowieściach, jak to są rozchwytywani, nawet gdy nic potem z tego nie wynika, Pater otwarcie przyznaje, że po odejściu z towarzystwa emerytalnego, a później z resortu pracy i polityki społecznej nie miał wiele ofert stricte biznesowych.
– Co prawda, szczególnie nie zabiegałem, choć niewątpliwie każda propozycja byłaby do rozważenia – stwierdza. – Inna sprawa, że nawet gdy pojawiłby się konkretny pomysł, to mnie interesowałoby w zasadzie tylko tworzenie czegoś nowego, zupełnie od podstaw. Lecz skoro tak się nie stało, to – tym razem wzorem innych przedstawicieli kadry menedżerskiej – zajął się doradztwem. I jak zapewnia, z jego usług skorzystało ponad sto firm oraz instytucji, m.in. banki i firmy ubezpieczeniowe zainteresowane tworzeniem długoterminowych produktów finansowych (BZ WBK, BPH, PZU) czy też wdrażaniem pracowniczych programów emerytalnych (np. TP SA).
Widać doradztwo nieźle mu wychodziło, skoro jego usługami zainteresowała się i Wyższa Szkoła Ubezpieczeń i Bankowości, i Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych, i wreszcie... Chińczycy. To nie żart – otrzymał bowiem propozycję wyjazdu na pięć lat do Kraju Środka, by współtworzyć tam programy emerytalne.
Ostatecznie został w Polsce, a zamiast egzotycznej zawodowej przygody wybrał Sejm. Ale nie jako poseł – w styczniu 2006 r. został stałym ekspertem Komisji Polityki Społecznej, a pół roku później – przedstawicielem Polski w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym, doradzającym Komisji i Parlamentowi UE. I odtąd żyje właściwie na walizkach.
– Do Brukseli latam nieomal co tydzień, najczęściej na dwa, trzy dni – zaznacza.
Jednak i w Warszawie, oprócz pracy w parlamencie, Pater ma co robić. Rok temu został kierownikiem dużego projektu badawczego, realizowanego przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych oraz CBOS. Jest to kompleksowe badanie szarej strefy. Prace zakończą się w listopadzie, a ich efektem będzie raport zawierający zalecenia co do metod jej ograniczenia.
– Co tu kryć, jej istnienie to nieuczciwa konkurencja wobec rzetelnych przedsiębiorców – mówi. – W dużej mierze to jednak „zasługa” dużego przyzwolenia społecznego. A co, gdy projekt zostanie sfinalizowany?
– O to akurat się nie martwię – podsumowuje. – Propozycji i pomysłów mam tyle, że już dziś wiem, jak trudny będzie wybór. Być może pojawią się też poważne wyzwania kierownicze .

Manager Magazin, Numer 10 (33) Październik 2007