- Jak się człowiek przyzwyczai do prowadzenia rydwanu, to potem czasem łapie się na uczuciu, że teraz jedzie wozem drabiniastym - tak swoją sytuację opisuje ten do niedawna jeden z najważniejszych menedżerów w Polsce. - Ale nie wywołuje to we mnie złych emocji.
Zawodowo czuje się spełniony, a wspomniany gabinet traktuje jako swoje miejsce na Ziemi. Tak mu bliskie, że co dzień z przyzwyczajenia stawia się w pracy o siódmej rano.
- Gdy wróciłem tu po przygodzie z biznesem i polityką, wszystko wyglądało tak samo - uśmiecha się. - Moi współpracownicy postarali się, by nic nie zmieniać. W końcu przez ten czas byłem tylko urlopowanym profesorem.
Do dziś bywa, że siedzi przy mikroskopie w ramach prac akademickich. Z tej strony zna go niewielu, ale Speczik czuje się naukowcem. Cały czas wykłada na Uniwersytecie Warszawskim, a w dorobku ma siedmiu doktorantów.
Jak sam zaznacza, jako geolog osiągnął już wszystko, co jest w kraju do zdobycia i trudno znaleźć miejsce, gdzie go w tym zawodzie nie było. W samym tylko fotelu dyrektora Instytutu spędził już sześć lat, a to najwyższe stanowisko w branży.
- Nie mogę zatem narzekać, bo zawodowe życie miałem udane - podsumowuje.
Brzmi to jak wspomnienia emeryta, ale do tego akurat "stanowiska" Speczikowi brakuje jeszcze dwunastu lat. Czyżby więc nie ciągnęło go do wielkiego świata? Przecież niejeden menedżer dopiero po pięćdziesiątce rozwija skrzydła.
- Pewnie mógłbym być w wielu radach nadzorczych, lecz nigdy o to nie zabiegałem, więc nie jestem - zapewnia. - O żadną inną pracę też się nie starałem, ale zajęć mi nie brakuje.
Formalnie nie prowadzi działalności doradczej, choć od czasu do czasu wykonuje okazjonalne zlecenia. Jak podkreśla - nie zabiega o klienta, jednak dostaje do zaopiniowania biznesplany (niekoniecznie związane z geologią), proszony jest o udział w negocjacjach czy wykonanie ekspertyzy.
- Dochody z tego są nieregularne, ale jak już się trafią, to nie narzekam - wyznaje. - Roboty mam przy tym na kilkanaście dni, a wynagrodzenie jak za kilka miesięcy pracy za biurkiem.
Wielki biznes go nie pociąga, głównie ze względu na upolitycznienie spółek Skarbu Państwa. Teraz chce się też oddawać swoim pasjom. A tych nie brakuje: tenis, narty, piłka nożna (jest nawet delegatem UEFA). I jeszcze jeden drobiazg - dosłowny - dwuipółletnia córeczka.
- To nie przypadek, lecz świadoma decyzja, żeby przeżyć młodość raz jeszcze - kończy. - Wiem, że dwóm prawie dorosłym już synom nie mogłem dać zbyt wiele czasu, więc dla niej, nie dla biznesu, chcę się teraz poświęcać.

Manager Magazin, Numer 3 (26) Marzec 2007