Miałem kilka pomysłów na życie. W liceum pasjonowałem się teatrem i intensywnie trenowałem chód sportowy. Jako junior odnosiłem w tej dziedzinie nawet spore sukcesy. Ostatecznie postawiłem jednak na informatykę.
Pierwsze pieniądze zarabiałem jako programista. W latach 80. było to zajęcie jeszcze dość egzotyczne. Najlepszy dostęp do wiedzy i nowych technologii dawało wówczas informatykom wojsko. Praca na Wydziale Cybernetyki WAT była dla mnie takim zawodowym oknem na świat. Nauczyłem się tam samodyscypliny i dobrej organizacji. Jednak działanie na rozkaz nie leży w mojej naturze. Czułem się bardziej informatykiem niż żołnierzem i często, słysząc polecenie zwierzchnika, zastanawiałem się: „dlaczego?”. Jeśli nie rozumiałem sensu, traciłem motywację. Staram się o tym pamiętać, gdy teraz zarządzam firmą. Myślę, że rolą szefa jest uświadomienie zespołowi, dlaczego pewne działania są ważne. Inaczej każdy pracownik będzie je rozumiał po swojemu.
Dużym zwrotem w mojej karierze zawodowej okazał się rok 1990, który spędziłem jako uczestnik misji pokojowej ONZ na Bliskim Wschodzie. W Damaszku spotkali się wtedy żołnierze siedemnastu krajów. Miałem okazję z bliska się przyjrzeć ich podejściu do pracy. Przyznam, że byłem zaskoczony efektywnością zachodniego stylu działania. Po powrocie do Polski postanowiłem nie tracić już czasu na projekty w stylu malowania trawy na zielono. Na początku lat 90. pojawiło się sporo możliwości. Pracowałem jako zewnętrzny konsultant dla firmy Digital Equipment. To tam przekonałem się, że na programowaniu naprawdę można nieźle zarobić. Współtworzyłem m.in. centralny rejestr skazanych. W roku 1995 z czterema innymi programistami założyliśmy Pentacomp.
Z perspektywy czasu widzę, że to była dobra decyzja. W ubiegłym roku nasza firma przekształciła się w spółkę akcyjną.
Moja recepta na sukces? Dobry pomysł oraz konsekwencja w jego realizowaniu. Ale – nie ma co ukrywać – sama ciężka praca nie wystarczy. Trzeba mieć trochę szczęścia i w odpowiednim czasie znaleźć się we właściwym miejscu. Mnie się udało. Spotkałem ludzi, z którymi łączy mnie pasja, a także podobne traktowanie biznesu. Mamy różne osobowości i zdarza się, że ostro się spieramy, lecz co do jednego jesteśmy zgodni: rozwijanie firmy wymaga kreatywności i śmiałej wizji. Pieniądze są tylko produktem ubocznym. Przy tylu zarządzających łatwo stracić z oczu główny cel. Jest taka anegdota: „Co to jest wielbłąd? To koń zaprojektowany przez kolektyw”. My staramy się kierować Pentacompem tak, by koń mimo wszystko pozostał koniem.

Manager Magazin, Numer 4 (39) Kwiecień 2008