Na własnym utrzymaniu jestem od drugiego roku studiów. Wówczas zacząłem zarabiać na wakacyjnych wyjazdach do Budapesztu lub NRD. Podobnie dorabiali moi koledzy z Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Pod koniec lat 80. nasze środowisko przepełniał duch przedsiębiorczości: a to spółdzielnia studencka, a to próby rozkręcenia własnej działalności. Pamiętajmy, że były to jeszcze czasy, gdy na wykładach udowadniano wyższość gospodarki socjalistycznej nad kapitalistyczną. Zderzenie teorii z praktyką było jednak takie, że do tych wyjazdów przyłączali się również wykładowcy. Faktycznie to my ich uczyliśmy biznesu. Nieco większe pieniądze – jak na owe czasy – zarobiłem „na zmywaku” w Wielkiej Brytanii. Na pół roku oficjalnie zaprosił mnie na Wyspy (wówczas nie było innej drogi) szwagier znajomego, który mieszkał z nami w akademiku. Co prawda powiedzieć, że przecierałem szlaki dzisiejszej emigracji, to za dużo, ale coś w tym było. O dziwo, praca na zapleczu restauracji podobała mi się – w końcu ciepło oraz przytulnie – i wcale nie nabrałem przez nią niechęci do zmywania naczyń.
Zarobek zainwestowałem w kolejny wyjazd, tym razem do Turcji. Jak tysiące innych Polaków kupowałem tam ubrania, które potem sprzedawałem w Polsce. Muszę jednak przyznać, że było to jedno z najmniej satysfakcjonujących zajęć, jakimi się parałem. Ale wszystkie przygody związane z drobnym handlem mam już za sobą. Elementarz biznesu zaliczyłem.
Gdy studia dobiegały końca, zacząłem się zastanawiać nad przyszłością. Na pewno moim marzeniem nie była posada księgowego. Był rok 1990 – nastały nowe czasy. Moja mama, farmaceutka z wykształcenia, zastanawiała się nad przejęciem apteki, którą prowadziła. Zaś w rodzinnym Toruniu zaczęły powstawać pierwsze hurtownie leków. Zrobiłem kalkulację, z której wynikało, że może to być dobry interes, założyliśmy więc rodzinną spółkę. Wynająłem 120-metrową piwnicę pod apteką w pobliskim bloku. Urządziłem w niej nasz pierwszy magazyn.
Po towar do Poznania jeździliśmy pożyczonym 20-letnim mercedesem. Kiedy rozwoziłem leki do aptek, wszyscy ciepło mnie traktowali ze względu na znajomość z mamą. Można wręcz powiedzieć, że dobra opinia o niej niezwykle mi wtedy pomogła. Po trzech miesiącach zatrudniliśmy pierwszą pracownicę.
W biznesie oprócz pierwszych studenckich szlifów przydały się i szachy. Choć to hobby (uprawiane przeze mnie przez 10 lat) z handlem łączy niewiele, nauczyło mnie potrzebnego ducha rywalizacji. Pozwoliło radzić sobie z porażkami i stresem. Nadal zresztą w wolnych chwilach grywam w szachy.

Manager Magazin, Numer 5 (40) Maj 2008