Menedżerowie w szybko rozwijających się gospodarkach krajów Bliskiego Wschodu, Azji i Europy Wschodniej, charakteryzują się największymi zdolnościami nabywczymi. Wymienione obszary cierpią na znaczący niedobór talentów zarządczych, co oznacza, że firmy muszą przyciągać do siebie profesjonalistów z wysoko rozwiniętych rynków. Koszty utrzymania pozostają uzależnione od czynników lokalnych, co pozwala na utrzymanie relatywnie wysokiej wartości wynagrodzenia menedżerów.
W ciągu minionego roku, siła nabywcza menedżerów wzrosła; tendencji tej nie zaburza nawet potencjalny efekt inflacyjny spadku wartości dolara amerykańskiego. Najwyższy wzrost siły nabywczej ma miejsce zazwyczaj w krajach, które rozwijają się pod względem gospodarczym. Gospodarka globalna spowalnia, co każe nam przewidywać spowolnienie tempa wzrostu siły nabywczej. Sytuacja może ulec dalszemu pogorszeniu z racji wzrostu cen żywności, paliw i zakwaterowania (zwłaszcza na rynkach Bliskiego Wschodu).

W Azji rządzi Hongkong

W czołówce azjatyckiego rankingu niezmiennie znajdują się menedżerowie wyższego szczebla z Hongkongu. Ich zdolność nabywcza jest niemal dwukrotnie wyższa niż kolegów z USA. Tradycyjnie najwyższymi wynagrodzeniami charakteryzują się sektory handlu zagranicznego i finansów (ok. 25% więcej niż w innych krajach azjatyckich); niskie podatki również pomagają osiągnąć wysoką siłę nabywczą. W górnej połowie rankingu znalazły się również Chiny, Tajlandia, Singapur i Malezja. Wyniki rozwiniętych gospodarek, takich jak Korei Południowej i Japonii, plasują się na poziomie krajów Europy Zachodniej i Ameryki Północnej. Do rankingowych anomalii należy zaliczyć Indie, gdzie siła nabywcza menedżerów zbliżona jest do wartości charakteryzującej USA.
Zdaniem Charlotte Park z Hay Group Asia niedobór talentów zarządczych w przeżywającej boom gospodarce Chin sprawia, że firmy muszą oferować nieprzyzwoite wręcz wynagrodzenia, by przyciągnąć utalentowanych menedżerów. Świetnie to widać w porównaniu z bardziej rozwiniętym Singapurem. Poza tym koszty utrzymania w Singapurze nadszarpnęły siłę nabywczą mieszkających tam menedżerów.
- Z kolei w Indiach, dochody menedżerów po odjęciu podatków i kosztów utrzymania utrzymują się na względnie niskim poziomie – dodaje Charlotte Park. - To sprawia, że kraj ten staje się bankiem niedrogich talentów. Zapewne w najbliższych latach dochody menedżerów w Indiach wzrosną, na co wskazuje 9-procentowy wzrost produktu krajowego brutto i średni wzrost płac na poziomie 14%. Indonezja natomiast startuje z niskiego pułapu i w globalnych rankingach plasuje się nisko. Niemniej, niedobór doświadczonych pracowników na szczeblu zarządzania sprawia, że lokalni pracownicy żądają wyższych wynagrodzeń, a zatem miejsce Indonezji w rankingach może się w kolejnych latach zmienić.

Na Bliskim Wschodzie pierwszy Katar

Wszystkie gospodarki bliskowschodnich producentów ropy znalazły się w czołówce rankingu (najdalsze, 13. miejsce, zajmuje Bahrajn). Najwyższą lokatę zajmuje Katar, gdzie siła nabywcza tamtejszych menedżerów przewyższa możliwości ich amerykańskich kolegów ponad dwuipółkrotnie. Choć w tym kraju nastąpił wysoki wzrost kosztów utrzymania, zostało to osłodzone sowitymi wzrostami wynagrodzeń.
Gospodarki krajów Zatoki Perskiej ulegają dywersyfikacji, poszukując nowych źródeł dochodów. Rośnie też popyt na najlepszych fachowców i oferowane im wynagrodzenia.
- Gospodarek państw Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu kryzysy kredytowe nie dotyczą – komentuje sytuację Vijay Gandhi, Hay Group Middle East. - Choć w ciągu minionego roku część dochodów menedzerskich przeznaczona na wydatki niezwiązane z bieżącym utrzymaniem spadła, kadra zarzadząjaca na Bliskim Wschodzie wciąż plasuje się w czołówkach rankingów. Jednak nawet na tym poziomie wynagrodzeń coraz trudniej pracodawcom zatrudnić odpowiednie talenty i utrzymać fachowców najwyższego szczebla, którzy są wciąż bombardowani lukratywnymi propozycjami z innych bliskowschodnich firm. Około 80% pracowników w Zatoce Perskiej pochodzi z innych krajów, a wraz ze wzrostem gospodarczym maleje liczba potencjalnie pożądanych pracowników.
Vijay Gandhi dodaje, ze w najbliższym czasie nie zanosi się na zmianę kształtu rankingu wynagrodzeń w krajach Zatoki Perskiej. Menedżerowie wyższego szczebla otrzymują podwyżki na poziomie 15-20%, co na tle większości krajów wygląda bardzo agresywnie.

Amerykanie daleko za liderami

Podobnie jak inne kraje o dobrze rozwiniętej gospodarce, USA plasuje się w dolnej części rankingu. Jak zauważa Iain Fitzpatrick, Hay Group USA, pod uwagę należy wziąć również inne czynniki: - Rola kierownicza w amerykańskiej firmie znajduje się znacznie niżej w hierarchii niż podobna rola w firmie w kraju rozwijającej się gospodarki. Amerykańscy menedżerowie na tym samym poziomie zajmować będą stanowisko szefów regionu, obszaru, sprzedaży, marketingu czy HR. W innych krajach mogą zasiadać w fotelach szefów finansów (CFO) lub nawet prezesów (CEO).
Menedżerowie zatrudnieni na tym poziomie w USA mogą znajdować się jeszcze u progu najważniejszych osiągnięć swej kariery; ich własne organizacje wciąż mogą oferować im możliwości rozwoju. Jednak wielu z nich nie potrafi oprzeć się pokusie wolnego od podatku wynagrodzenia w Emiratach lub szansie zdobycia wartościowego doświadczenia w prężnie rozwijającej się gospodarce Chin.
Iian Fitzpatrick dodaje: - Amerykańskie firmy muszą zrozumieć, że ich konkurencja jest daleko. Firmy z całego świata polują na amerykańskie talenty zarządcze. Kolejne kryzysy kredytowe wymuszą na amerykańskich firmach decyzję o poszukiwaniu talentów poza granicami USA. Konieczna będzie również odpowiedź na pytanie, co zamierzają zrobić amerykańskie firmy, żeby zniechęcić pracowników do wyjazdu za granicę.
Tom McMullen z Hay Group US uważa, że porównanie siły nabywczej menedzerów w USA z rozgrzanymi gospodarkami krajów Bliskiego Wschodu, Azji, Europy Wschodniej i Ameryki Łacińskiej wskazuje na pilną potrzebę zarządzania talentami, dbałości o następców dzisiejszej kadry zarządzającej i utrzymanie talentów w kraju. Amerykańskie organizacje powinny również zadbać o to, żeby ich talenty zarządcze i przywódcze realizowały się w amerykańskich inwestycjach na rynkach rozwijających się; tam, gdzie talenty wynagradza się sowicie, a menedżerska ławka rezerwowych świeci pustkami.