Czego przede wszystkim uczy pani zapracowane menedżerki?

Otwieram im oczy. Uświadamiam im, że goniąc za rzeczami, tracą z pola widzenia to co najważniejsze: rodzinę, miłość, przyjaźń. Każda z nas powinna zadać sobie dwa pytania. Pierwsze: na czym się oprę, gdy stracę pracę?; drugie: co zrobię, jak wszystko już osiągnę? Poczucie wartości budowane wyłącznie na sukcesach zawodowych jest – jeśli idzie o kobiety – nietrwałe. Bo gdzie zacumujemy w razie sztormu?

To chyba nic nowego?

No właśnie! Ta oczywistość bywa dla kobiet biznesu prawdziwym objawieniem. Są tak zabiegane i zmęczone, że nie wychwytują sygnałów SOS, jakie wysyłają im bliscy. Wpadają w spiralę. Rodzina ma pretensje, że nie ma ich w domu, więc one siedzą w pracy jeszcze dłużej, ponieważ nie chcą tych wymówek słyszeć lub liczą na wyrozumiałość. Wydaje im się, że zaniedbane kontakty nadrobią później. Nie nadrobią. Bliskości nie da się niczym zastąpić.

Jak długo można w ten sposób przeciągać strunę?

Tylko chwilę. Kryzys w rodzinie bywa dla kobiety sukcesu wielkim zaskoczeniem. „Jak to?! Przecież tak się starałam”. Znam to z własnego doświadczenia. Po dwudziestu latach małżeństwa odszedł ode mnie mąż. Dziś mu się nie dziwię. Tak skupiłam się na robieniu kariery, że w domu byłam gościem. Każda pustka szybko się zagospodaruje. Zastąpiła mnie kobieta może nie tak przedsiębiorcza, ale mniej zapracowana, która miała dla niego czas. W dodatku prawie równocześnie zwolniono mnie z pracy i zmarł mi tata.

Załamała się pani?

Powinnam się była zamienić we sfrustrowaną babę, ale zmartwychwstałam dość szybko. I to wcale nie dzięki pracy, której z takim poświęceniem się oddawałam. Odbudowałam poczucie wartości, opierając się na trzech życiowych rolach – byciu matką, córką i kobietą.

Jaki błąd najczęściej popełniają kobiety sukcesu?

Mylą role. Coś im nie pójdzie w pracy, więc wracają do domu i dokonują rzezi niewiniątek. Tymczasem mąż nie chce mieć przy boku dynamicznej pani prezes, tylko czułą żonę. Dzieci czekają na fajną, wyluzowaną mamę. Nie ma wyjścia. Na progu trzeba wcisnąć przycisk „delete” i zapomnieć o karierze. Dajmy bliskim nasz czas. Ciepło, zrozumienie, spojrzenie prosto w oczy. W tym nikt nas nie zastąpi. Zwrotnie otrzymamy to samo. Za sprzątanie, pranie i gotowanie można zapłacić.

Ale taka superwoman też czasami ma dość. Na kogo może liczyć?

Na siebie i na tych, o których nie zapomniała w biegu. A jak ich zaniedbała, to tylko na siebie. Eisenhower dzielił rzeczy na ważne i pilne. Z moich obserwacji wynika, że menedżerki do spraw „ważnych i niepilnych” przesuwają między innymi własne zdrowie, dom, dzieci, osamotnionych rodziców i kontakty z przyjaciółmi. Dobrze zarządzany zespół nawet przez tydzień powinien się obejść bez lidera. Wiele zadań w pracy można delegować. Natomiast roli matki czy córki – nie.

Manager Magazin, Numer 3 (38), Marzec 2008