Pozytywne, partnerskie relacje z przełożonym oraz wzajemne zaufanie to elementy mające ogromny wpływ na dobrostan i satysfakcję pracowników. Wiele badań Hays Poland pokazuje, że to właśnie menedżer stanowi jeden z kluczowych elementów, które profesjonaliści biorą pod uwagę przy zmianie pracy. Tymczasem najnowsze dane wskazują, że duża część specjalistów nie tylko nie darzy sympatią swoich szefów, ale też ma wątpliwości wobec ich kompetencji przywódczych.
Do you feel you have reached a barrier at work that is preventing you from developing your full potential? Do you want to fast-track your career and rise to a C-level position? Or perhaps you aspire to achieve a significant salary increase in the short term?
Co dziesiąty Polak nie lubi swojej pracy, a co trzeci chce ją zmienić w ciągu najbliższego roku. Nie chodzi jednak tylko o pieniądze. Ten smutny obraz mogłyby zmienić ciekawe dodatki pozapłacowe, więcej dni wolnych i większa elastyczność w zakresie czasu i miejsca pracy.
Połowa Polaków odczuwa silny stres w pracy każdego dnia. Najbardziej zestresowane są kobiety, Zetki i osoby pracujące zdalnie. Do tego dochodzi brak wsparcia ze strony firm w zachowaniu równowagi między życiem prywatnym a zawodowym, na co skarży się co piąty pracownik. Co siódmy w ogóle nie identyfikuje się z wartościami firmy, w której pracuje. Chociaż ogólny obraz nie wygląda dramatycznie, 7 na 10 Polaków pozytywnie ocenia swój dobrostan, to szczegółowe dane ujawniają rosnące ryzyko wypalenia zawodowego wśród wielu grup pracowników.
Zawód "menedżer" przestał być profesją abstrakcyjną i stał się konkretnym fachem. Jednym z dowodów jest łatwość, z którą menedżerowie nastawieni na rozwój zawodowy zmieniaja dziś nie tylko firmy, ale i branże.
Olimpiada menedżera, fot. Shutterstock W konsekwencji zdolność pokonywania szczebli kariery, rozumiana jako wiara we własne siły i chęć brania na siebie coraz większej odpowiedzialności, również stała się bardzo namacalna. Do tego angloamerykańska kultura zarzą dzania zasobami ludzkimi spowodowała, że postawa "siedź w ką cie, a znajdą cię", stała się raczej antyreceptą na sukces, przynajmniej w rzeczywistości korporacyjnej. Wiedza, znajomość języków, umiejętności analityczne czy zdolności przywódcze wydają się raczej tokenami, bez których trudno usia ść do stołu, aby rozpocząć konkurencję w dużym przedsiębiorstwie. Celowo używam słowa konkurencja, bo to de facto synonim kariery. Zdrowe współzawodnictwo wśród kadry jest źródłem wartości dodanej w firmie.
Zastanawia mnie, skąd podczas rozmowy o "dopalaczach" kariery pojawia się "work-life balance"? Nie ma powodu, dla którego sposób osią gania nadzwyczajnych wyników w pracy menedżera miałby się różnią od tego, jaki widzimy u sportowca, artysty czy polityka. O tym, czy piłkarz zagra w Lidze Mistrzów albo czy atleta pojedzie na olimpiadą, decyduje poświęcenie, jakie włożyli w zwycięstwo, oraz talent.
Praca w korporacji w tym aspekcie niewiele się różni. Odnoszą mimo to wrażenie, że większość zatrudnionych ma ogromne oczekiwania wobec firmy, natomiast nie akceptuje tego, że warunkiem powodzenia jest zmiana priorytetów w ich życiu. By odnieść menedżerski sukces, to praca musi się stać priorytetem. Istnieje powiedzenie, że każdy z nas jest awansowany do momentu osią gnięcia swojego poziomu niekompetencji. Częściowo to prawda. Z chwilą awansu stajemy przed nowymi zagadnieniami i zadaniami. Myślę, że jednym z niepotrzebnych błędów popełnianych przez menedżerów jest pragnienie, aby za wszelką cenę udowodnić sobie i światu, że nic się nie zmieniło, a już zwłaszcza sam zainteresowany. To przecież gruba pomyłka! Jedynym stałym elementem jest uznawany przez nas system wartości. Teraz my jesteśmy u steru i wierzymy, że będziemy efektywniejsi niż nasi poprzednicy. Na koniec dwa słowa o "dopalaczu", który jest dziś narzędziem niezbędnym - zdolności efektywnej komunikacji. To cecha niezwykle ważna i w pewien sposób spinająca cały wysiłek, o którym mówimy. Nie jest wrodzonym talentem. Dobrego komunikowania wystarczy się nauczyć.
