Mirosław Kalisiewicz, współwłaściciel firmy Natur Produkt Zdrovit tryska energią. Właśnie zastanawia się nad kupnem superwzmacniacza. Mógłby godzinami opowiadać o swojej pasji – muzyce. Instrumenty trzyma nie tylko w domu, ale i w pracy, gra sam i z kolegami z zespołu, który stworzył wraz z innymi przedsiębiorcami i menedżerami. Odbywają regularne próby, koncertują i czerpią z tego radość.
– Mamy fun, ale ta pasja ma też swoje konkretne przełożenie na naszą pracę – mówi Mirosław Kalisiewicz.
– Dzięki temu, że z zapałem muzykuję, piszę piosenki, angażuję się w rozmaite związane z muzyką przedsięwzięcia, nabieram potrzebnego dystansu do spraw zawodowych, redukuję stres i odzyskuję energię. Innym hobby, które działa na zasadzie „turbodoładowania” jest regularna gra w siatkówkę.
– Ponieważ i tu, i tu, „gram w zespole”, zyskuję dodatkowo, niejako mimo woli, dużą wiedzę na temat ludzi, ich zachowań i szlifuję interpersonalne umiejętności – tłumaczy Mirosław Kalisiewicz.
Dr Jan Blecharz, psycholog, który pracował z takimi zawodnikami, jak Adam Małysz czy Renata Mauer, i który zauważa wiele analogii między championem, pozostającym w formie przez kilka lat z rzędu a dobrym menedżerem, przestrzega jednak przed przesadą w uprawianiu w wolnym czasie sportów czy ćwiczeń, kojarzących się z rywalizacją, parciem na wynik.
– Same ćwiczenia są bardzo pożyteczne – mówi Jan Blecharz. – Praca z ciałem pozwala rozładować napięcie i frustrację, pojawiające się w pracy menedżera, u którego na stres reaguje i umysł, i ciało. Jednak uprawianie dyscyplin z elementami nadmiernej rywalizacji, zadaniowości, takich, które mogą narazić na uszczerbek ego ćwiczącego, może tylko napięcie i frustrację wzmocnić.
Lepiej zatem oddawać się ćwiczeniom charakteryzującym się pewną cyklicznością, powtarzalnością, takim, jak pływanie, jazda na rowerze czy biegi narciarskie. Nawiasem mówiąc, wielu fizjologów zaleca podnoszenie ciężarów jako najlepszą dyscyplinę dla tych, którzy chcą zachować na długo dobrą formę fizyczną.

Rób, co lubisz, nie ulegaj modom

Jarosław Zgud, psycholog z firmy MindSet, pracujący z menedżerami jako trener-konsultant, mógłby podać znacznie więcej przykładów przedsiębiorców, prezesów, dyrektorów, którzy, podobnie jak Mirosław Kalisiewicz, zachowują rozsądną równowagę między życiem zawodowym a prywatnym i nie grozi im zatracenie się w pracy. Jedni chodzą po jaskiniach, inni jeżdżą na rowerze, spacerują, nurkują, trenują na siłowni, jeszcze inni zaś spotykają się ze znajomymi i przyjaciółmi albo – po prostu – czytają książki.
– To doprawdy nie jest istotne, co konkretnie robią – mówi Jarosław Zgud. – Ważne, żeby było to coś, co im sprawia autentyczną przyjemność i zarazem jest konstruktywne, jakoś zaplanowane, nie ma nic wspólnego z bezmyślnym, jałowym marnowaniem czasu, np. przed telewizorem i dodaje, że kultywowanie pasji, hobby, uprawianie ćwiczeń itp. powinno się odbywać regularnie i nie może być narzucone z zewnątrz, jako rezultat mody, dyktatu środowiska czy firmowych obyczajów.
– Każdy z nas ma ograniczoną pulę energetyczną, która, nieuzupełniana, ulega wyczerpaniu – wyjaśnia Jarosław Zgud. – Jeżeli nie udaje się zachować niezbędnej równowagi pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym i praca całkowicie pochłania menedżera, który poza nią nie ma już nic, dochodzi do wypalenia: pula energetyczna staje się zbyt mała. W najgorszym przypadku, człowiek traci zdolność do pracy, w najlepszym – staje się znacznie mniej niż dotychczas efektywny.
Energia to podsycany osobistym zaangażowaniem zapał, który pcha menedżera do przodu. To właśnie ona pozwala pokonywać przeszkody i dotrzymywać napiętych terminów.
Rzecz zresztą nie tylko w tym, by zachować równowagę między życiem zawodowym i prywatnym. Warto również zmienić sposób, w jaki wykonuje się samą pracę, tak by niepotrzebnie nie tracić energii, za to umiejętnie korzystać ze źródeł jej odzyskiwania.

Unikaj business lunchów

Szef pewnej firmy na warszawskim Powiślu ma zwyczaj wychodzić z biura, przynajmniej raz dziennie, na dwudziestominutowy spacer nad Wisłę. W tym czasie przygląda się życiu miasta, kamienicom, drzewom, ludziom, rzece. To mu pozwala „odświeżyć umysł” i zyskać niezbędny dystans do tego, co robi. Wraca do swoich obowiązków i ze zdwojonym zapałem koncentruje się tylko na nich. Rzadko przesiaduje w firmie dłużej niż 8 godzin.
Prezes innego przedsiębiorstwa, kiedy dzwoni do swojej dziewczyny, zamiast zamykać się w swoim gabinecie, zawsze opuszcza biuro i rozmawia z nią tam, gdzie nic i nikt nie kojarzy mu się z pracą.
– Po powrocie czuję się bardziej pogodny i energiczny – zauważa.
Jarosław Zgud przestrzega przed tzw. biznesowymi lunchami czy pogaduszkami o pracy w chwilach przeznaczonych na mały relaks, takich jak wypicie herbaty czy przeglądanie prasy. Oczywiście, nie zawsze da się uniknąć rozmawiania o interesach przy okazji lunchu, ale należy takie sytuacje sprowadzać do minimum. Nie warto również spędzać odświeżających przerw w towarzystwie osób, które nie potrafią przestać mówić o pracy. To prawdziwe wampiry energetyczne.
Ktoś, kto nie potrafi położyć tamy takim z pozoru mało znaczącym zjawiskom, już wkrótce poczuje niebezpieczne znużenie.
„Staraj się odzyskiwać energię co 90 do 120 minut” – radzą wprost w swoich artykułach Jim Loehr (psycholog efektywności, który pracował m.in z Moniką Seles, ale doradza też wybitnym amerykańskim biznesmenom) i Tony Schwarz, jego współpracownik z firmy konsultingowej LGE Performance Systems. Oczywiście, sama energia nie wystarczy. By osiągać zamierzone cele – musi jej towarzyszyć koncentracja na zadaniu. Cel zaś trzeba sobie wytyczyć samemu i do tego mądrze, aby móc się z nim utożsamić: adekwatny do możliwości danej osoby (tu ważna jest właściwa samoocena), a zarazem taki, który ją „kręci”. Dotyczy to tego, co dzieje się w pracy i poza nią.