Jak wynika z przepisów kodeksu spółek handlowych - wspólnik spółki z o.o. ma prawo do udziału w zysku spółki wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego, jeśli uchwała zgromadzenia wspólników przeznaczy go do podziału w całości lub w części (art. 191 par. 1 k.s.h.). Jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, zysk dzieli się miedzy wspólników w stosunku do udziałów. Decyzja o podziale zysku należy zasadniczo do kompetencji zwyczajnego zgromadzenia wspólników (umowa spółki może ją wyłączyć spod  kompetencji zgromadzenia - art. 231 k.s.h.). Umowa może też przewidywać inny niż określony w ustawie sposób podziału zysku. Zakres swobody wspólników jest jednak ograniczony, gdyż muszą oni uwzględniać postanowienia art. 192-197 k.s.h.

Należy w związku z tym zadać pytanie - czy w ramach tej swobody większość wspólników może podjąć uchwałę o zmianie umowy spółki w tym kierunku, iż jeśli nie podejmą żadnej uchwały co do podziału zysku spółki, będzie on automatycznie od podziału wyłączony. Ma to o tyle istotne znaczenie, iż może pozbawić pozostałych wspólników ochrony prawnej. W braku uchwały o podziale zysku nie będą mogli jej bowiem zaskarżyć. Będą przez to pozbawieni zysku zawsze, gdy zgromadzenie nie podejmie jakiejkolwiek uchwały o podziale zysku. W tej sytuacji dalszy udział w spółce może stracić dla wspólnika ekonomiczny sens. Może być to zamierzone działanie pozostałych wspólników, którzy w ten sposób chcą "przetrzymać" jednego z nich. Wykluczenie wspólnika ze spółki w trybie art. 266 k.s.h. nie jest bowiem łatwe, odbywa się w trybie wniesienia pozwu, a do tego przyczyny takiego wyłączenia należy interpretować ściśle. 

Odpowiadając na pytanie wskazać należy, iż z jednej strony prawo wspólnika do zysku w spółce z o.o. jest jego głównym prawem majątkowym. Z drugiej - tylko na gruncie starego kodeksu handlowego obowiązywała zasada, że wspólnicy mieli prawo do czystego zysku z rocznego bilansu, jeśli umowa spółki nie wyłączyła go od podziału. Pod rządami k.s.h. zasada jest odwrotna. Wspólnik ma prawo do udziału w zysku tylko, jeżeli został on przeznaczony do podziału uchwałą wspólników (A. Kidyba (red.), Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Warszawa 2007, s. 339). Tylko w takim przypadku powstaje roszczenie wspólników o wypłatę należnej im części zysku.

Jeśli jednak spółka ma realizować cel gospodarczy i jest nastawiona na realizację zysków, nie jest dopuszczalne zupełne wyłączenie w umowie udziału wspólników w zysku czy też wyłączenie ich udziału w zysku w tak długim okresie, że faktycznie przekreśla to widoki na udział w zysku. Taki zapis trzeba uznać za sprzeczny z naturą spółki, powołanej przecież w celu gospodarczym i nastawionej na zysk (zob. R. Pabis, Spółka z o.o, Komentarz, C.H. Beck 2006, s. 157). Takie postanowienia umowy spółki należy uznać za niedopuszczalne (por. też: wyrok SN z 29 września 2004 r., II CK 539/03, OSNC 2005/9/158). Przepis art. 191 par. 2 k.s.h. upoważnia jedynie do określenia innego sposobu podziału zysku niż wynika to z ustawy. W ustaleniu "innego sposobu podziału" nie mieści się jednak wyłączenie od podziału zysku w ogóle. Nie ulega przy tym wątpliwości, że możliwe jest także podjęcie przez wspólników uchwały o wyłączenie zysku od podziału. Uchwała w jedną lub drugą stronę jest jednak potrzebna. Podjęcie jakiejkolwiek uchwały w tym zakresie byłoby zbędne tylko wówczas, gdyby umowa spółki jednoznacznie zastrzegła, że wspólnicy mają prawo do dywidendy w określonej wysokości i prawo to (roszczenie) nabywają z chwilą zatwierdzenia sprawozdania spółki wykazującego zysk. W innych przypadkach podjęcie uchwały o podziale zysku jest niezbędne.