Zgodnie z opublikowanym dziś raportem ManpowerGroup "Niedobór talentów", 57% polskich pracodawców przyznaje, że napotyka trudności w pozyskiwaniu nowych pracowników. To o 2 pp. mniej niż rok temu, a wskaźnik maleje od 5 lat.
Firmy znajdują się w momencie transformacji – organizacyjnej, strukturalnej i cyfrowej, napędzanej m.in. przez rozwój sztucznej inteligencji. W konsekwencji zachodzi ewolucja pożądanych profili kompetencyjnych pracowników, od których coraz częściej oczekuje się połączenia umiejętności twardych i miękkich z technologiczną biegłością.
Na rynku pracy 2026 kluczem do sukcesu będzie szybkie uczenie się i elastyczna adaptacja do zmian – wynika z dziś opublikowanego raportu ManpowerGroup „Raport płacowy 2026.
Automatyzacja prostych procesów przez AI oraz presja na efektywność kosztową transformują strukturę zatrudnienia w polskim sektorze usług dla biznesu. Centra zlokalizowane w Polsce coraz rzadziej realizują transakcyjne procesy biznesowe, co skutkuje spadkiem tzw. wolumenowych projektów rekrutacyjnych.
Ten tekst jest kierowany do młodych dziewczyn, które poświęciły jakąś część życia na ugruntowywanie się w pewnym przekonaniu, że rozwój (zdobywanie wykształcenia, pierwsze doświadczenia zarobkowe - początki kariery) to tylko jakiś etap i że po jego ukończeniu mogą na cokolwiek liczyć. To jest rodzaj etapu, ale niejednoznaczny... możliwe, że jeszcze długo po zrobieniu dyplomu coś w Tobie będzie potrzebowało doprecyzowania, wsparcia i czasu. I to jest w porządku.
Tekst piszę dla takich, jak ja... które zbyt długo myślały, że coś wydarzy się za metaforycznym mostem i nagle ich kariera zmieni dynamikę czy otworzy przed nimi nowe drzwi. Po drodze zaskoczyła mnie mnogość wrażeń, łącznie z porannymi mgłami w sierpniowe dni. Mgły się rozpływają, a razem z nimi młodzieńcze wyobrażenia. Był na nie czas. I za nic w świecie nie oddałabym tamtych momentów, gdy myślenie o moich planach miało ten pełen naiwności i rozmachu (zarazem!) kształt...
Piszę go rok po ukończeniu studiów. I wciąż jeszcze pamiętam swoje młodzieńcze wyobrażenia.
Ot, młodzieńcze wyobrażenia. Później przyszedł czas zarabiana i odnajdywania się w środowisku, gdzie cenione są umiejętności, nie plany. Zabrakło tej chęci, która towarzyszyła im w chwili podejmowania decyzji, otoczenie nie sprzyjało, a ziszczenie swoich planów wymagało kombinacji, prób i wymyślania świata na nowo, więc... zamiast choć spróbować, przetrzeć szlaki... zrezygnowałam. Tak, jak inne dziewczyny. Ja zajęłam się podążaniem za abstrakcyjne niszową usługą (slow marketingiem), a inne... czasem też, a część z nich zajęła się czymkolwiek. Bez namysłu. Nie próbowały z siebie wskrzesić dawnych motywacji, nie wspominając już o tym, by w nowej aktywności (zawodowej) zapoczątkować namiastkę tego, o czym zawsze marzyły.
Nie zawsze na motywację jest czas. Poczucie przegapionego czasu uczy więcej, niż niejedna linearna i zaplanowana kariera. Wszak ona może prowadzić do wypalenia.
Nie krytykuję, to nie jest tekst krytyczny. Sama taka jestem. Dopiero po 6 latach od pierwszych doświadczeń zarobkowych i czegoś, co można by nazwać 'realizacją zgodną z talentami' zaczęłam łączyć kropki. Potrzeba było jednego Średniej Wielkości Miasta, jednej metropolii i jednej wsi spokojnej, wsi szczęśliwej, żebym połączyła marzenia z możliwościami. Tak, to wymaga czasu i odkrycia sposobności. Jeśli miotasz się, żyjąc trochę na przeczekaniu, nie wiń siebie, ale spójrz na to jak na punkt odniesienia.
Czego chciałaś dla siebie jeszcze jakiś czas temu, gdy nie widziałaś rzeczy w takiej perspektywie, jak teraz? Czy tamta dziewczyna (Ty sprzed 2 czy 5 lat) może coś powiedzieć tej w kwestii zwiększenia odwagi, możliwości bezpośredniego działania i pominięcia obaw? Jakie błędne przekonania zweryfikowały się od czasu, gdy znalazłaś się już w nowym miejscu (czy to pełnym wątpliwości czy nowej siły)?
Odkąd pamiętam, byłyśmy namawiane i zachęcane do zdobywania doświadczeń i 'pięcia się'. Teraz wiem, że osobista misja i przybliżenie sobie środowiska, w którym się pracuje jest cenniejsza, niż linearne i spójne ze sobą doświadczenia. Przeznaczyłyśmy część życia na wykształcenie i zdobywanie doświadczenia i tkwiłyśmy w przestrzeniach ku realizacji, które były dla nas pociągające jakiś czas temu, gdy miałyśmy inne priorytety i fantazje. Ostatnio w gronie moich znajomych, którzy zmieniają zajęcia (nawet podporządkowując je podróżom czy nowym znajomościom) zaczęło krążyć i manifestować się przekonanie, że życie jest za krótkie na jednotorowość. Moje pokolenie kieruje się w pracy przygodą, chęcią wejścia na odpowiedni standard życia, samorealizacją. Wykształcenie ukierunkowuje, poszerza horyzonty, pozwala poznać ludzi. Ale nie przesądza. Nawet jeśli myślisz, że odbyłaś jakąś drogę nic Cie nie uprawnia do spokojnej mety. W świecie zdobywania posad, zwiększania zarobków i ciągłych przeskoków nie ma najmniejszych gwarancji. Jesteś tylko Ty. I wszystko zależy od tego, na ile sobie pozwolisz.
Jak chcesz się czuć z nową wiedzą na temat miejsca, w którym się znalazłaś? W jakim chcesz pójść kierunku, na czym się oprzeć?
Zostałyśmy nauczone, że wszystko zależy od innych (decyzyjnych) ludzi, od jakichś mechanik, o których nie mamy szczególnego pojęcia - po prostu wiedząc, jakie warunki należy spełnić i na co się nastawić. A my 'w tym wszystkim'. Właśnie takie ustosunkowanie do wizji swojej przyszłości wyniosłam ze studiów. Wrażenie, że 'teraz się zacznie'. I się nie zaczęło, nie wyrósł przede mną pomost łączący moje kompetencje z zapotrzebowaniem po drugiej stronie. Wszystko, co mam, mozolnie wypracowałam. Nikt na nas nie czeka, same dajemy taką wartość, na którą ktoś (koniunktura, klienci, rynek, dany obszar) reaguje z entuzjazmem.
Skończyłam studia dokładnie rok temu. I ten rok był przełomowy. Zaczęłam się koncentrować na dostrzeganiu darów, które już mam. Dziękowałam i prosiłam. Aranżowałam sytuacje. Dawałam sobie przyzwolenie na to, by spotkało mnie to, co przełoży się na przyzwoite zyski i satysfakcję osobistą. Byłam dumna z miejsca, w którym jestem i zauroczona ludźmi, z którymi przyszło mi dzielić codzienność. I tak stał się cud, na który niektóre z nas czekają latami, aż 'praca się znajdzie'. Nie, nie znajdzie się. Już lepiej zacznij, jako freelancerka... robić cokolwiek, żeby wdrożyć się w energię wiary, że z każdym dniem Twoja sytuacja ulegnie poprawie. Drobne kroczki. Najgorsze, co możesz zrobić, to przyzwyczaić się do sytuacji.
Zmienia się rynek pracy, formy zatrudnienia, szacunek do danej profesji - wszystko, na czym nasi rodzice mogli się swobodnie opierać. Teraz jak najwięcej zależy od Twojego spojrzenia, mixu doświadczeń. Nie ma uniwersalnych rozwiązań. Pójście czyjąś drogą nie zaprowadzi Cię do siebie.
Odkrywanie tego, w czym możesz się spełniać i co może stanowić dla Ciebie nową przestrzeń do realizacji, nie ma terminu ważności. Tymczasem gdzieś nam wmówiono, że przez określony czas o coś się staramy, przez ileś lat w czymś specjalizujemy.
Bzdura.
Nie wolisz postawić na siebie, zamiast na takie gadki?
Absolwentka podyplomowych studiów managerskich w Wyższej Szkole Biznesu (dyplom z personal brandingu) i socjologii na UŚ (tematyka pracy dyplomowej: wartości pracy zawodowej i indywidualne ścieżki kariery). Concept & content manager unikalnych autorskich biznesów i unikalnych marek osobistych. W codziennej aktywności zawodowej wspiera freelancerów i właścicieli małych biznesów w stworzeniu wyjątkowej koncepcji dla marki, jak również narracji. Szczególnie bliska jest jej idea poziomej kariery. Autorka bloga SLOWKARIERA.PL i inicjatorka fanpejdża na FB '1001 rad, wskazówek i inspiracji dla freelancerów'.
